Eina mótstaðan við vinstristjórn

Kjósendur geta fagnað því að kostirnir sem þeir standa frammi fyrir næstkomandi laugardag eru óvenjuskýrir. Annars vegar er það vinstristjórn að frumkvæði Pírata með fjórum eða líklega fimm flokkum, eða ríkisstjórn undir forystu Sjálfstæðisflokksins. Kjósendur þekkja báða kostina.

Draumur vinstrimanna er að yfirfæra Reykjavíkurmódelið yfir á landstjórnina – og borgarbúar vita hvað það þýðir. Ár hinna glötuðu tækifæra – 2009 til 2013 – á að endurtaka, enn skal tilraun gerð til að kollvarpa allri stjórnskipan, leggja til atlögu við grunnatvinnugreinar, skattleggja allt sem hreyfist og þá ekki síst ferðaþjónustu og endurtaka ESB-skollaleikinn.

Nái vinstriflokkarnir meirihluta næstkomandi laugardag verður gefin út samstarfsyfirlýsing og þar verður sótt í kistur vinstristjórnar Samfylkingar og Vinstri grænna. Því verður lofað að leiða til öndvegis „ný gildi jöfnuðar, félagslegs réttlætis, samhjálpar, sjálfbærrar þróunar, kvenfrelsis, siðbótar og lýðræðis“. Fyrirheit verða gefin um að ríkisstjórnin beiti sér fyrir „opinni stjórnsýslu, auknu gagnsæi og lýðræðisumbótum“.

Kjósendur muna hvernig til tókst að standa við stóru loforðin í síðustu ríkisstjórn vinstriflokkanna. Þá voru stór mál afgreidd með baktjaldamakki samkvæmt lýsingum þeirra sem sátu við ríkisstjórnarborðið. Stjórnarfrumvarpi sem kollvarpa átti stjórnkerfi fiskveiða var líkt við bílslys af ráðherrum. Einstaklingur sem sótti rétt sinn fyrir dómstólum var gagnrýndur opinberlega af forsætisráðherra. Umhverfisráðherra vildi breyta lögum þar sem dómstólar komust að niðurstöðum sem voru honum ekki þóknanlegar. Ákveðið var að fara í kringum ógildingu Hæstaréttar á kosningu.

Ný gildi jöfnuðar og félagslegs réttlætis réðu ferðinni þegar niðurskurðarhnífnum var beitt af alefli gagnvart heilbrigðiskerfinu en æðstu stjórn ríkisins var hlíft og gott betur. Bætur almannatrygginga voru skertar á sama tíma og unnið var að því að þjóðnýta skuldir einkabanka. Aukið gagnsæi og lýðræðisumbætur birtust í því að koma í veg fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarumsókn að ESB og tilraunum til að koma í veg fyrir almenningur hefði nokkuð um það að segja að Icesave-klyfjar væru lagðar á hans herðar.

Aukadekkið

Viðreisn hefur gert hosur sínar grænar fyrir Pírötum milli þess sem flokksmenn hafa rifist við talsmenn Bjartrar framtíðar um hvor flokkurinn hafi fengið „að láni“ slagorð hins. Líkt og sannur vinstriflokkur gefur Viðreisn fyrirheit um að feta inn á þekktar brautir sósíalismans og koma á fót millifærslusjóðum sem líkt og í gamla daga verður stjórnað af kommisörum. Kannski er fyrirmyndin sótt til Brussel.

Margt bendir til að Viðreisn verði aukadekkið sem vinstristjórn þarf á að halda að loknum kosningum enda samið um að leiða Ísland inn í Evrópusambandið. Fyrirstaðan verður engin líkt og Hjörleifur Guttormsson, einn stofnandi Vinstri grænna, benti á hér í Morgunblaðinu í gær, þriðjudag:

„Fráhvarf forystu Vinstri grænna frá upphaflegri andstöðu við ESB-aðild er annað og djúpstæðara en almenningur gerir sér grein fyrir. Eftir að einarðir ESB-andstæðingar höfðu einn af öðrum hraktist úr þingflokki VG hljóðnuðu andstöðuraddir forystumanna, sem eftir sátu, við ESB-aðild. Eftir að Ísland lagði inn aðildarumsókn að ESB sumarið 2009 minnist ég þess ekki að Steingrímur J. sem formaður eða arftakinn Katrín Jakobsdóttir hafi í blaðagreinum eða á öðrum vettvangi rökstutt og útskýrt þá formlegu afstöðu flokksins að vera á móti aðild. Klisjunni virðist eingöngu hafa verið viðhaldið til að villa á sér heimildir og til að missa sem fæsta eindregna andstæðinga ESB-aðildar út úr röðunum. Öðruvísi verður ekki útskýrð þögn þessa fólks í örlagaríkasta máli Íslendinga um langt skeið. – Það sama er uppi á teningnum nú í aðdraganda kosninga. Í kosningaáherslum VG eins og þær birtast á heimasíðu flokksins er ekki að finna stakt orð um Evrópusambandið, af eða á. Þurfum við frekar vitnanna við?“

Déjá vu

Komist vinstriflokkarnir til valda verður bjöllunum aftur hringt í Brussel. Og eftir nokkrar vikur mun fjármálaráðherra (Steingrímur J?) standa upp og kynna umbyltingu skattkerfisins – í anda „you-ain’t-seen-nothing-yet“. Milliþrep í tekjuskatti verður ekki fellt niður líkt og lög kveða á um. Í sælulandi vinstrimanna er tekjuskatturinn margþrepa og alltaf er sótt sérstaklega að millistéttinni. Tollar verða ekki afnumdir, þeir verða hækkaðir og settir á að nýju. Eignarskattar – auðlegðarskattar – verða kynntir til sögunnar að nýju og eldri borgarar verða fórnarlömbin. Enn einu sinni verður gerð atlaga að sjávarútvegi og grafið undan ferðaþjónustu með auknum álögum.

Afleiðingarnar eru fyrirsjáanlegar. Atvinnulífið heldur að sér höndum. Það dregur úr fjárfestingum, laun lækka og störfum fækkar. Góðæri breytist í stöðnun, svo samdrátt og lakari lífskjör. Öll fögru 200-milljarða kosningaloforðin fjúka út um gluggann. Ríkissjóður verður rekinn með vaxandi halla, verðbólga eykst og skuldir hækka. Gamla vítisvélin fer aftur í gang.

Sjálfstæðisflokkurinn er eina mótstaðan við vinstristjórn. Á grunni stöðugleika vilja Sjálfstæðismenn sækja fram, bæta lífskjörin og halda endurreisn heilbrigðiskerfisins áfram. Með öflugu atvinnulífi er hægt að efla menntakerfið og ráðast í nauðsynlega innviðafjárfestingu. Sjálfstæðismenn skilja að þegar ýtt er undir millistéttina með hófsemd í álögum, fær ríkissjóður aukinn styrk og þar með getum við staðið sameiginlega með myndarlegum hætti að velferðarkerfinu.

Kjósendur ráða niðurstöðunni þegar þeir ganga að kjörborði á laugardaginn. Kostirnir eru skýrir – óvenjuskýrir.

Share